Jezelf kwijt zijn…

Zonder duisternis is er ook geen licht…

“Writers Block” of zoiets… Poeh het is even geleden dat ik wat heb geschreven. Ik denk dat ik zo’n “writers block” had ofzo. Ik weet het niet. Het wou gewoon even niet en ik kon me er niet toe zetten. Maar dat mag. En zo niet dan toch. En waarschijnlijk ook wel heel herkenbaar voor de meeste bloggers en schrijvers. Eigenlijk gewoon meer tijd om na te denken over waar ik mijn volgende blog over zou schrijven.

Ik ga het even niet meer over die lichamelijke dingen hebben. Dat is 10 jaar geleden begonnen en daar ondervind ik nog steeds dagelijks complicaties, ongemakken en pijn van en daar laat ik dat even bij. Misschien ga ik er ooit wel een boek over schrijven…wie weet…

Mentaal…Een woord dat je tegenwoordig heel vaak hoort. Ja toch?! Het lijkt wel of het tegenwoordig meer regel dan uitzondering is…mensen en zelfs vaak kinderen die mentaal helemaal in de knoei zitten. Dat zal het leven tegenwoordig wel met zich meebrengen…alles is zo gehaast en overal is stress. We weten niet meer wat echt leven is maar laten ons leven door de maatschappij en alles om ons heen. Wie heeft er nog een eigen mening? Of neem je alles maar van anderen over. En kinderen…alles wordt overgedragen aan de jonge generatie ze worden gevormd door ouders die in de knoei zitten of die niet met beide voeten op de grond staan. En het soms niet eens door hebben…erg sneu voor zowel ouder als kind. Waar zit jij? In je hoofd, in je hart, in beide…of weet je het eigenlijk niet? Weet je eigenlijk wie je bent…? Misschien struggle je wel helemaal nergens mee. Good for you! Of misschien ben je het allemaal nog aan het uitvogelen net als ik.

Zoveel kamers in mijn hoofd, zoveel deuren. Maar welke moet ik nemen…?

“Jezelf vinden” is niet echt hoe het werkt. Je bent geen tientje in de jaszak van afgelopen winter. Je bent ook niet verdwaald. Je ware zelf is daar, begraven onder culturele conditionering, meningen van anderen en onnauwkeurige conclusies die je trok als kind en die je ging geloven over wie je bent. “Jezelf vinden” is eigenlijk terugkeren naar jezelf. Een afleren, een opgraving, herinneren wie je was voordat de wereld je in handen kreeg.”

Mezelf vinden“, nee, terugkeren naar mezelf… Ja dat is het inderdaad, terugkeren naar mezelf. Iets waar ik inmiddels ook al een tijdje mee bezig ben. Jullie zullen denk ik begrijpen dat het krijgen van kanker, het nooit beter worden en geen kinderen kunnen krijgen ook geestelijk een behoorlijke impact heeft. Al heb ik heel lang gedacht dat het prima ging en dat er geestelijk niks met me aan de hand was. Ik was heel goed in diep graven en alles maar in dat diepe gat te gooien met een hele dikke zware deksel eroverheen. Dat is het makkelijkste toch?!! Dat heb ik lang gedacht en ook dat dat voor mij het beste werkte. Wat wist ik nou…niet dus. Want na een paar jaar begon ik “mezelf” of wat daar van over was steeds vaker tegen te komen. Ik herkende mezelf soms gewoon echt niet. En dat had niet alleen met mijn uiterlijk te maken…ik was in het begin kaal, erg mager en voelde me door alles gewoon geen echte vrouw meer…lichamelijk maar ook geestelijk. En being a woman THAT SUCKS kan ik je vertellen. Iets waar ik tot op de dag van vandaag soms nog steeds mee in de knoei lig. Dit was ook 1 van de redenen waarvoor ik de eerste keer in therapie ging, maar uiteraard ook om te leren omgaan met de diagnose kanker (en het nooit genezen) en het feit dat ik geen kinderen meer kon/kan krijgen. Ik ben toen terecht gekomen bij het HDI (Helen Dowling Instituut) eerst in Utrecht en daarna in Bilthoven. Zij zijn gespecialiseerd in therapieën voor kankerpatiënten (en eventueel familieleden).Ik heb hier toch gauw zo’n 2 jaar gelopen. Mijn therapeut was een man hij heette Jeroen. Het allereerste wat ik tijdens onze 1e sessie tegen hem zei was:”Ik ben hier, maar ik heb geen idee of ik het volhoud en of ik het prettig vind therapie van een man. Dan weet je dat vast”. Hij heeft wel even gekeken zo van:”oké die heeft echt therapie nodig” Nee hoor, het was bij hem nog niet zo vaak voorgekomen dat iemand gelijk bij de eerste sessie zo direct was. Maar hij begreep het en ik kon ten aller tijden om een vrouwelijke therapeut vragen. Het grappige is dat ik dat dus al die tijd niet heb gedaan. Ik had een goede klik met hem en hij kon zich goed verplaatsen en heeft veel voor me gedaan. Zeker in het omgaan met de diagnose en dergelijke. Ook heeft hij me met wat meer dagelijkse dingen goede handvatten gegeven. Maar het moment dat hij vertrok bij het HDI werd het voor mij lastiger. Ik kwam tot 2 x toe bij iemand terecht waar ik geen klik mee had. En rara dit waren vrouwen. Bij een van deze therapeuten kreeg ik ook EMDR therapie. Maar EMDR werkt niet als je geen klik hebt met je therapeut. Niet voor mij in ieder geval. En uiteindelijk heb ik toen toch besloten om met therapie te stoppen. Ik had het geprobeerd, maar het werkte gewoon niet. Heb ik wat aan de therapie gehad bij het HDI? Absoluut, dat was wat ik toen nodig had denk ik. Maar heel veel was nog steeds begraven in dat diepe gat waar ik alles maar in bleef gooien. De EMDR had mij hier nog verder bij kunnen helpen, maar zonder klik werkt dat gewoon niet bij mij. En ik denk dat dat normaal is.

Soms moet je het lelijkste meemaken om het mooiste te zien…

“Verder zoeken…”, nee, terugkeren naar mezelf… Na de therapie bij het HDI heb ik het jaren zonder gedaan. En voor best een lange tijd ging het best goed. Tuurlijk waren er ups en downs, maar die heeft iedereen. Daarin ben en was ik niks anders. Wel als een rode draad bleven er bepaalde dingen terugkeren. Ik kon niet praten over kinderen krijgen of beter…het was meer een “fuck off ik wil er NIET over praten PUNT“. En mijn onzekerheid vooral over hoe ik eruit zag en hoe ik me voelde kon ook echt zooooooo vermoeiend zijn…pfff. Ik wil het niet voelen ik wil het niet voelen…ik wil het niet zo zien ik wil het niet zo zien…ik voel het niet ik voel het niet…ik zie het niet zo ik zie het niet zo…ik ben mooi ik ben mooi…Yeah right…ughhh kak weer mislukt. Een stukje wat gewoon op repeat stond in mijn hoofd. Sterker nog…nog steeds best vaak helaas. Geloof me als ik zeg dat ik dat ECHT NIET ZO wil voelen en mezelf ECHT NIET ZO wil zien…niet iets wat ik expres doe..maar tegen mij zeggen: “Ach je moet jezelf gewoon niet zo zien.” of “Komop gewoon doorgaan” of “laat het gewoon” of “stel je niet aan” HELPEN NIET! In mijn hoofd schreeuw ik dit nu! Ondanks dat ik weet dat er mensen zijn die dat oprecht goed bedoelen. Maar dan helpt het nog steeds niet. En er zijn er ook die het gewoon zeggen om ervan af te zijn…well then sod off. Zo is het gewoon voor mij. Ik moet dingen voelen om er iets mee te kunnen…en als het dan even duurt voordat ik daarmee deal of kan dealen…so be it. Dus wat ik ook voel…het is oké. Ookal is wat ik voel niet oké. Makes sense? Ik zeg dit nu heel makkelijk,maar het is niet altijd even makkelijk om het ook toe te passen hoor. Maar ik werk er wel heel hard aan.

Depressie en angst…In november 2017 heb ik een operatie gehad aan mijn neus. Dit omdat het nu ECHT een keer tijd werd na voor de zoveelste keer een breuk te hebben opgelopen aan mijn neus. Dit keer door een ongelukje met mijn nichtje in Turkije. En ik nu niet meer voldoende door mijn neus kon ademen. Maar ondanks dat het niks met de kanker te maken had, was het wel de zoveelste operatie…en ook de locatie heeft misschien wel invloed gehad denk ik. Want vanaf deze tijd werd het geestelijk allemaal steeds moeilijker voor mij. Ik wist niet meer wat ik moest denken of doen, er kwam steeds meer op me af en los denk ik. Ik voelde me zo verward. Maar ik had niet gelijk door wat er aan de hand was of misschien wel maar wilde ik dat niet toegeven aan mezelf, ik weet het niet. Richting april 2018 leek het wat beter te gaan…ik had wat aan zelfreflectie en meditatie (op mijn manier) gedaan. En ook wilde ik mijn hobby fotografie weer meer oppakken. Dus ik had het idee dat ik op de goede weg was. Totdat ik in mei geestelijk in het grootste diepste en donkerste gat terecht kwam…laat ik het maar gewoon zeggen..zelfmoord. Ik wou niet meer…ik kon niet meer. En heb bewust die laatste stap gepland willen nemen. Beter nog ik was er bijna, totdat een kat mij uit die “zone” haalde door om mijn benen te gaan kroelen. Onmiddellijk gingen mijn gedachten naar mijn man, ouders, zussen en ons poezenkind. Ineens was ik “terug” en me bewust van wat ik wilde gaan doen en waar ik was. Hoe egoïstisch wat ik wilde gaan doen. De pijn en verdriet die ik mijn man en familie aan zou doen. WTF was I thinking??! En Ja… voor de trein ja??!!…ik heb altijd gezegd (over anderen) als je het wilt doen doe het dan alleen, je hebt geen idee wat je die machinist aandoet en zijn familie en de mensen in de trein…hoe dan? Wat hypocriet van mezelf zeg..bah. Maar ik weet nu wel als je Dat punt hebt bereikt je daar dus Echt niet mee bezig bent, hoe erg ook. Want je zit alleen maar in je eigen hoofd en nergens anders. Ik denk dat ik in alle eerlijkheid kan zeggen dat die kat mijn leven gered heeft op dat moment. Pfff wat een verschrikkelijk gevoel/gedachte. Maar dat heeft zo moeten zijn. Want ik ben nog lang niet klaar op deze aarde hoor. Ik ben toen naar huis gegaan, maar het ging nog steeds niet goed. Ik ben bij de huisarts geweest en gelijk doorgestuurd naar de crisisdienst van Altrecht in Utrecht. Ik ben daar samen met mijn man naartoe gegaan, maar wat een drama. Onderweg was ik volledig in paniek en wilde ik er niet meer heen. Maar toch doorgezet en er heen gegaan. Het was die dag behoorlijk warm en we werden in een wachtkamer gezet waar het echt veel te warm was en de airco niet werkte. Nou ik kan je vertellen dat hielp ook niet hoor. Ik wilde maar 1 ding en dat was weg daar. Even later hoorde we een hoop geschreeuw en zagen we mensen rennen…er was iemand naar beneden gesprongen van een van de afdelingen. Zit je daar al volledig verward, angstig, depressief met er net een einde aan te hebben willen maken gebeurd er zoiets… Als ik had kunnen “vluchten” had ik dat gedaan. Maar ja..ik kon de deuren niet zelf open maken. Dus ik kon niet weg…wat niet helpt als je al in paniek bent. Mijn man heeft me uiteindelijk wel weer een stuk rustiger kunnen krijgen zodat ik in ieder geval niet meer wilde “vluchten”. We hebben toen een gesprek gehad met mijn caseworker en de psychiater en een behandelplan opgesteld…dit werd allemaal gelijk in werking gesteld inclusief hulp van de huisarts. Ook kreeg ik het “alarmnummer” van de crisisdenst en het privenummer van mijn caseworker. Dit was allemaal ook wel nodig want ik zou de week erop voor 4 weken met mijn man naar Turkije op vakantie gaan. Naar onze familie daar. We hadden in overleg besloten dat dat wel kon en dat het wel goed voor me zou zijn. Wel kreeg ik rustgevende medicatie mee voor als ik me heel angstig zou voelen…

Helaas door hoe ik mij voelde en mijn verwachting dat het allemaal wel goed zou komen en het goed voor me zou zijn, was het zwaarder dan ik ooit had kunnen denken. En dat lag echt aan mijn depressie…ik had het toch, ondanks alles wat er allemaal al was gebeurt, volledig onderschat. Waar ik echt enorm van baalde. Ik voelde me schuldig en klote naar mijn familie dat ik me niet “kon” gedragen zoals voorheen. Gelukkig heb ik zowel hier als in Turkije de liefste familie die je je maar kan wensen en steunen ze me allemaal en meer dan dat.

Het leven is vol van kleur…je moet het alleen weer leren zien!

Maar eenmaal weer in Nederland moest ik toch aan de antidepressiva. En wat misschien meer van jullie wel weten is dat het eerst erger wordt voordat het beter wordt. En jawel hoor…it does! Man man man…wat een rotzooi is het eigenlijk. Maar ik moet ook eerlijk zijn hoor, zonder had ik het ook niet gered. Ik slik het nu inmiddels zo’n 15 maanden en heb de dosis wel iets verlaagd, maar zonder gaat nog niet lukken. Maar dat ga ik ook niet van mezelf verwachten. Want het is niks om me voor te schamen en ik ga langzaam maar zeker echt wel vooruit. En af een toe een kleine terugval is ook oké. Ik probeer dit alles te accepteren voor wat het nu is met het oog op de toekomst dat het alleen maar beter kan worden. AMEN!

Wees de Vlinder die je bent!

4 gedachten over “Jezelf kwijt zijn…”

  1. Wat ben jij een mooi en eerlijk mens. Ik heb groot respect voor jou. Jouw hele moeilijke momenten delen en weten dat je het toch zelf moet doen, oké wel met lieve mensen om je heen en niet te vergeten jullie poes ! Wens jou al het goeds toe en je mag hier altijd binnen lopen. Liefs, Eveline

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s