Ongewenst kinderloos…

Hoe rouw je om een kindje dat je nooit hebt gehad…?

Niet het makkelijkste blog om te schrijven…of te lezen!!!

Ongewenst kinderloos… Al vrij vroeg tijdens alle behandelingen en onderzoeken werd mij verteld dat ik nooit kinderen zou kunnen krijgen. De shock was…zo hard zo intens zo niet oké! Er werd in het begin nog gedacht dat er misschien eitjes ingevroren hadden kunnen worden, gelukkig een klein sprankje hoop op tja in ieder geval nog iets van mij, maar helaas… Buiten alle andere problemen was dit ook niet mogelijk bleek. Dus mijn wens om zelf kinderen te krijgen werd me van het ene op het andere moment heel abrupt afgenomen. En mijn kinderwens was groot… Verdriet, gebroken, kapot…vloeken, schelden, waarom ik?…en daarna heel heel ver weg gestopt, maar nog steeds iets waar ik heel verdrietig om ben. Waarom, waarom ik? Zelfmedelijden…ja tuurlijk? Maar ook NEE, een vraag die ik stelde wetende dat ik daar nooit antwoord op zou krijgen. Maar ik denk, nee ik denk niet, HET IS OKÉ om verdrietig te zijn af en toe. Dat sta ik mezelf ook toe. Want verdrietig zijn/huilen of eraan denken en treurig zijn is geen “zeuren” of “vervelend gedoe” of “iets” wat je maar moet vergeten of je maar is overheen moet zetten, NEE dat is het NIET. Het is een litteken dat er altijd zal zijn, het gaat er alleen om dat je het niet de rest van je leven laat beheersen. Zorg dat je het kunt verplaatsen naar het juiste plekje in je hoofd. Zodat je kunt accepteren hoe het is en hoe je daar mee omgaat of kunt gaan. Ik heb het nog nooit echt goed kunnen verplaatsen in mijn hoofd, ik ben er zeker wel mee bezig geweest over de jaren, maar ik denk dat het gewoon nog niet de juiste tijd is geweest. Tot nu misschien…ik heb de goede hoop door ook dit allemaal open bloot en eerlijk op te schrijven…ik ook dit een beter plekje kan geven in mijn hoofd. Waardoor ik er misschien iets beter mee om kan gaan en kan accepteren dat het af en toe pijn blijft doen en dat dat ook mag, maar ook dat het is wat het is maar ik wel leef en verder leef…hoe groot het verdriet ook is. Ik ben er nog…ja ik ben er nog. Toch als ik het zo op schrijf voel ik me…ik denk een soort van schuldig, verdrietig…ik weet het niet. Wat voel ik nu? Hoe moet ik dit gevoel nou omschrijven…ik voel zoveel nu. Weet je fuck it ik hoef het ook niet te omschrijven. Ik voel nu wat ik voel en dat mag. Verdriet? Ja dat is er nu wel… Vind het zo’n zwaar en beladen onderwerp…nog steeds. Maar ik hoop ook dit te kunnen verplaatsen in mijn hoofd door erover te schrijven. Zal ik dit ooit 100% accepteren…? Ik weet het niet…ik denk het niet. Nee ik denk het niet…Maar weet je ook dat is oké. Dan wordt het gewoon accepteren dat je het nooit 100% zult accepteren. En ook dat is accepteren. Dus een grote stap vooruit. Goed bezig als ik zover ben zeg ik tegen mezelf! Dat mag…Ja toch?!!!

Wees trots op elke stap vooruit die je zet, hoe klein ook!

Door hier aan te beginnen en over te gaan schrijven kwam ik erachter dat er nog meer was wat ik heel diep had/heb begraven…heel diep. Maar het werd me wel duidelijk dat ik ook dat nog nooit heb verwerkt… Dus daar ben ik ook mee begonnen. Of ik dat ook in een blog ga delen….? Ik denk het niet…

Ik ben een brief aan mijn ongeboren kindje aan het schrijven…maar dat vind ik moeilijker dan gedacht. Er komt zoveel verdriet en emotie naar boven hierbij. Dat ik niet denk dat ik deze zal gaan delen. Ik vind dat toch net te persoonlijk en moeilijk…het verdriet is nog steeds erg groot, altijd geweest. Ik heb dit alleen zo diep en ver begraven, dat ik zelfs sommige dingen was vergeten. Waar ik door mijn familie aan herinnert werd. Dit is een deel wat ik anders ga aanpakken, maar wel ook met schrijven. Want ik heb echt het idee dat dat goed helpt. Alleen hou ik dit voor mezelf…alleen mezelf. En ook hoop ik dit uiteindelijk een ander plekje in mijn hoofd te kunnen geven. Zodat ik hier ook wat beter mee om kan gaan uiteindelijk. Maar ik ga er geen tijd aanhangen waarin ik dit bereikt moet hebben, want dat helpt niet…juist niet. Alles wat ik doe doe ik nog steeds op mijn manier en op mijn tempo. Ook het enige ongevraagde advies wat ik iedereen zou willen geven en blijven geven: Doe alles op je eigen manier en eigen tempo!

Verdriet dat je niet altijd ziet…

Steun en begrip…iets wat iedereen nodig heeft. Zeker in zware tijden. Maar sommige zware tijden zullen er altijd zijn. Alleen laat deze niet je complete leven beheersen. Je dagelijkse leven en alles om je heen. Maar het is oké dat het er af en toe is…de pijn en het verdriet. Sta dat ook toe.

Wat ik iedereen toewens in zware tijden, of dat nou tijdelijk is of heftige emoties die af en toe terug kunnen komen, is alle steun begrip van de mensen om je heen die het meest om je geven en van wie je het het hardst nodig hebt. Wanneer jij het nodig hebt! Weet dat je dat ook waard bent. Dat geldt voor iedereen. Liefde, hulp, begrip, steun…iets wat we allemaal op 1 of meerdere momenten in ons leven nodig hebben! Dan is het fijn als het er ook is! #doeslief

Dit blog is behoorlijk intens, maar wel wat korter dan de blogs die ik hiervoor heb geschreven. Maar het hoeft ook niet altijd lang te zijn veel woorden. In dit geval kies ik er zelf voor om het korter te houden en toch ook veel voor mezelf te houden, omdat ik ervoor gekozen heb om dit alleen voor mezelf van me af te schrijven. Misschien bedenk ik me ooit nog…maar voorlopig vind ik dit heftig en emotioneel genoeg weer…. Bij dit blog heb ik erg veel gehuild en ik heb er best lang over gedaan…maar ja, ik kon soms echt niet verder schrijven. Te confronterend en emotioneel. Maar gelukkig was Fairy (ons poezenkind) er altijd…mijn kleine engeltje. Zij is bijzonder, heel bijzonder. En geloof me ook zij heeft mij en ook mijn man met en door veel dingen heen geholpen. Vergis je niet…een dier voelt meer dan dat veel mensen denken…pure zieltjes zijn het.

Onze Fairy, Ons Engeltje!!!

9 gedachten over “Ongewenst kinderloos…”

  1. Ik schrijf er ook heel bewust over, velen bedanken me omdat ik ze een stem geef… Heel vaak merk ik dat anderen het nog steeds niet begrijpen, maar soms ben ik al heel dankbaar dat anderen door mij nu wel kunnen zeggen “ik denk niet dat ik het kan begrijpen, maar het moet verschikkelijk zijn en daar had ik eerder nooit bij stil gestaan”. Het is een taboe, daarom begon ik erover te schrijven. Het is daarom dat ik het deed, maar het werkt deels ook heel erg helend…
    10 jaar fertiliteit gedaan, zonder resultaat… Dat vreet aan je, wat ze ook zeggen en hoe je je ook op andere dingen richt, er is iets gebroken…

    Knap dat je dit ook gaat doen! het is nodig….
    Veel, veel liefs, ik ga je alvast volgen!

    Liked by 1 persoon

    1. Velen begrijpen het ook niet… Ik heb zulke nare shit gehoord. Vooral ook dat je (ik) je er nu maar eens overheen moet zetten. En dat komt dan van “vrienden”/mensen af die zelf wel kinderen hebben… Maar gelukkig ook het begrip en de steun van vrienden en familie die zich in ieder geval proberen te verplaatsen in mij. En het is inderdaad erg taboe, helaas. En wauw…wat je zegt komt aan….”er is iets gebroken” 🥺 Dat komt aan…

      Dank je voor je fijne lieve en mooie bericht! Super sterk van je! En je volgde mij inderdaad al. Heel veel liefs en een dikke knuffel voor jou🍀

      Like

  2. Verschrikkelijk moeilijk om te lezen, laat staan hoe moeilijk het voor jou is geweest om te schrijven en met iedereen te delen. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, je bent een van de sterkste vrouwen die ik ken door alles wat er gebeurt is en nog gebeurt en hoe jij ermee omgaat!! Hoe je nu met jezelf aan het werk bent, zoveel respect, zoveel waardering!! Ook dit blijf ik zeggen, je bent een kanjer en je doet het geweldig!! Meer dan trots op jou!! Ik hou van jou!! ❤️❤️❤️

    Liked by 1 persoon

    1. Dit was wel de moeilijkste ja…erg emotioneel. Maar ik heb ook hierbij de goede hoop dat het gaat helpen😊 Dank je wel lieffie, voor alles🙏🏻🍀🙏🏻 Zonder jou en jullie zou ik het echt niet kunnen. Ik hou ook van jou❤️❤️❤️

      Like

  3. Eigenlijk wil ik je alleen maar heel erg vast houden en knuffelen, woorden heb ik niet voor je, ik kan me ook niet voorstellen dat je daar wat aan hebt.. Wat ik je wel kan geven is mijn bewondering en respect voor wat je deelt, en hoe hard je aan jezelf werkt. Ik wens je vrede ❤️

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s