En toen begonnen de behandelingen…

Je wereld staat op kop.

In dit blog, het zullen er wel meerdere worden, zal ik verder ingaan op de behandelingen die gepland zijn in het behandeltraject. Ook dit blog zal wel weer een pittige worden. Zowel om te lezen als om te schrijven. Maar ik blijf het zeggen…Het is voor een “goed doel”. Om mezelf verder te helpen en hopelijk bereik ik hiermee ook anderen die ik hiermee help, al is het er maar 1 πŸ˜‰ Dit komt misschien ondertussen je strot uit omdat ik het steeds zeg…maar ik heb de hoop dat het uitspreken ervan ook helpt. En uiteraard is het ook altijd een soort waarschuwing, omdat het best heftig kan zijn om te lezen. Dus beslis voor jezelf wat goed voelt. Alles mag, maar niks moet!!!

Geniet ook van de kleine dingen in het leven!

Oow ja en dit ook nog maar een keertje ;-))) Ik ben heel eerlijk, ik zou best wat hulp kunnen gebruiken met het delen/verspreiden van mijn blog…niet alleen om mijn verhaal te doen voor mezelf, maar vooral ook om mensen te kunnen bereiken die hier misschien iets aan hebben. Dus mochten jullie ideeΓ«n hebben of mij daarbij kunnen helpen…heel graag! Ik zou jullie heel dankbaar zijn ;-)))

Ovariumtranspositie (eierstok ophanging)…Inmiddels is het september en ga ik beginnen met al mijn behandelingen. Het eerste wat nu gaat gebeuren is het ophangen van mijn rechter eierstok door middel van een operatie. Mijn linker eierstok was aangetast en moest worden bestraalt dus hier werd niks mee gedaan. Ik zal even kort uitleggen waarom een eierstok of eierstokken (meestal) worden “opgehangen”. Door bestraling van het kleine bekken kan de functie van de eierstokken beschadigen. Het kleine bekken is de ruimte onderin het bekken, tussen de heupgewrichten, het schaambeen en het stuitje. Daarin bevinden zich de vagina, de baarmoeder, de eileiders en de eierstokken, met aangrenzend de blaas en de endeldarm. Dit kan dus allemaal beschadigd worden door het bestralen. Inclusief de eierstokken dus. In de tijd dat ik bestraald werd was het erg moeilijk om precies te bestralen. Het werd zo precies mogelijk gedaan hoor. De gynaecoloog kan de kans op beschadiging van de eierstokken verkleinen door de eierstokken tijdelijk hoger in de buik plaatsen, net onder het middenrif. De eierstokken liggen dan buiten het kleine bekken dat dan bestraald wordt. De medische term voor deze ingreep is dus ovariumtranspositie. Ze kunnen de eierstokken na de bestraling terugplaatsen eventueel. Maar dat hoeft niet altijd voor de werking van de eierstokken hoor. Maar je kan er wel last van krijgen. Ik spreek uit ervaring. Maar goed daar kom ik later op terug. Maar het is ook nog steeds geen garantie dat de eierstokken nog (volledig) zullen blijven functioneren na deze ingreep. Dat heeft te maken met verschillende dingen. In ieder geval met deze 3 sowieso: of de eierstokken hoog genoeg en buiten het geplande bestralingsveld zijn verplaatst, de totale hoeveelheid straling op de eierstokken en je leeftijd. Normaal gesproken zijn de voordelen van deze operatie: De kans op schade aan de eierstokken wordt minder, de ingreep kan gecombineerd worden met het invriezen van een eierstok (dus 1 eierstok ophangen en 1 invriezen), de ingreep kost weinig tijd. Maar uiteraard kan het ook zijn nadelen hebben zoals: Er is een kans dat er in 1 van de eierstokken cystes ontstaan. Die zijn geloof ik wel onschuldig, maar ze kunnen wel pijnklachten veroorzaken. Ook kunnen ze ertoe leiden dat de eierstok weer naar de oorspronkelijke positie in het kleine bekken terugvalt. En dat doet pijn denk ik…. Als de eierstokken worden verplaatst, worden eventuele tumorcellen in de eierstokken niet mee behandeld/bestraald. Hoe groot die kans is, is bij iedereen natuurlijk anders het hangt soweiso af van het stadium van de kanker en het tumortype. Een ander nadeel, kan ik uit ervaring vertellen is vrij heftige blijvende pijnklachten in de buik. Hmmmm okΓ©, de uitleg is iets meer geworden dan de bedoeling, maar dat maakt het wel duidelijker denk ik. Hoop ik… Maar goed. Bij mij werd mijn rechter eierstok opgehangen niet voor de eitjes helaas…want na alle onderzoeken werd duidelijk dat er geen eitjes “gered” en ingevroren konden worden voor mij (dag kinderwens….) Wat ze wilden voorkomen met deze operatie bij mij was dat ik op mijn 29e al vol de overgang in zou gaan en aangezien deze eierstok nog wel wat hormonen afgaf zou dit mogelijk kunnen helpen tegen de overgang. Dat heeft het tijdelijk deels gedaan. Maar na alle behandelingen toch deels, zo’n 65% a 70%, in de overgang, maar nog niet volledig door dat beetje hormonen dat nog werd afgegeven. Dit was in ieder geval dus niet helemaal voor niks geweest gelukkig ;-))

Laat statistieken jouw strijd niet in de weg staan. Blijf vechten!

Combi-chemo of chemococktail…Na een hele korte herstelperiode moest ik gelijk aan de chemotherapie beginnen. Ik moest zo’n 3,5 maand lang iedere week een dag aan het infuus. Ook kreeg 2 chemo’s “gemixt” zeg maar. Maar ja chemo gaat via een infuus…en ik ben zooooo lekker te prikken NOT. Dat alleen was al een hel, ja echt! Iedere week weer was het een drama om een goede ader te vinden. Ik werd zelfs steeds naar de operatiekamer gebracht zodat een anesthesist mij kon prikken omdat het verder niemand lukte. Maar helaas, ook de anesthesisten (meerdere hebben het geprobeerd), lukte het niet om een goede ader te vinden. Dus uiteindelijk kreeg ik een picc-lijn. Mijn oudste zus was erbij toen ik deze kreeg. Ik zal even uitleggen wat dit is. Een PICC-lijn is een centraal infuus dat in de ader van de bovenarm geplaatst wordt. Het uiteinde van de lijn komt in de grote holle ader in de borstkas, net boven het hart. Deze blijft dus voor langere tijd zitten. Hierdoor hoefde ik niet iedere week gemarteld ( ja sorry…;-)) te worden voor het infuus. Het was nu een kwestie van infuus van de picc-lijn schoonmaken, aansluiten en gaan. Dat scheelde een hoop kan ik je vertellen. Voordat je chemo krijgt wordt je gewogen. Dit omdat je naast de chemo ook een paar liter vocht krijgt. Chemo droogt uit en is erg schadelijk voor je nieren en andere organen. Dus om de schade te minimaliseren krijg je er vocht bij. Maar dit vocht zorgt er wel voor dat je aankomt tijdens iedere keer dat je chemo krijgt. Dus ze wegen je voor en na om te kijken of je dat vocht dan ook wel weer kwijtraakt. In principe moet je dit tijdens je kuur gewoon uit plassen, het meeste dan. Maar ja ik zou ik niet zijn als dit bij mij niet helemaal opging natuurlijk…haha. Ja sorry, als ik er op deze manier aan terug denk kan ik ook wel weer lachen om sommige dingen hoor, toen misschien niet maar nu wel. Ik kwam dus gewoon iedere keer zo’n 4 kilo vocht aan en dat raakte ik niet vanzelf kwijt. Ik voelde me echt een waterballon iedere keer als ik klaar was met de chemo. Dus ik kreeg plastabletjes mee naar huis om van dat vocht af te komen. Ik had iedere donderdag mijn chemo en was vaak het meeste vocht de maandag erop wel weer kwijt. Dan een paar dagen even weer “normaal” en dan op donderdag mocht ik weer. Tja en de bijwerkingen van chemo waren ook echt verschrikkelijk…bah. Verschrikkelijk misselijk zijn en ik bleef meestal zo’n 2 dagen best heftig overgeven en daarna nog 1 of 2 dagen minder en dan was het weg gelukkig. Maar ik had zeker een hele innige relatie met mijn toilet in die tijd. Meer dan me lief was. Maar ja wat doe je eraan, dat hoorde er gewoon bij. Een andere bijwerking van deze chemo was haaruitval. Dat is niet zo bij alle soorten chemo’s en tegenwoordig steeds minder zelfs geloof ik, gelukkig. Maar ik heb er toen wel uiteindelijk voor gekozen om, voordat er te grote kale plekken zouden komen, mijn lange haren af te scheren. Iets wat, ik denk vooral voor een vrouw, toch wel heel moeilijk is. Maar een van mijn beste vriendinnen toen was kapster en heeft toen aangeboden om het voor mij te doen en dat heeft ze dus ook gedaan. Gelukkig hoefde ik het dus niet zelf te doen. En had ik ook buiten haar hulp en steun die dag de steun van mijn moeder en tweelingzusje. Ik heb een paar dagen daarna ook een pruik aan laten meten van echt haar die goed bij me paste. Ik kan je zeggen de prijs was wel even schrikken…maar mijn ouders hebben daar toen het grootste deel aan mee betaald. Want met die pruik kon ik gewoon gaan uiteten, stappen (wat ik nooit echt gedaan heb trouwens), winkelen of waar ik maar zin in had zonder vreemde blikken van mensen. Want zo zijn mensen nou eenmaal…mensen kijken als je anders bent, er anders uit ziet of zoals mij een doekje op je hoofd hebt wat geen hoofddoek is (no offense uiteraard). Ik bedoel ik ben zelf ook geen heilige hoor…ik ben ook een mens, ik kijk ook. Dus die pruik gaf weer wat meer zelfvertrouwen. En minder ogen op mij gericht…pfff. De meest vreemde vraag die ik toen heb gehad is denk ik wel: “ben je moslim geworden?” Ik heb even verbaasd gekeken en toen maar gezegd: “nee chemo”. Het was een vrouwtje wat toen de tijd bij mijn tweelingzusje in de buurt woonde. Ze was echt geschrokken en schaamde zich zo voor wat ze had gevraagd dat ze even later een bosje bloemen kwam brengen met haar excuses, zo lief πŸ˜‰ Een andere bijwerking waar ik ook erg veel last van heb gehad is de hartkloppingen…man man man. Dat was echt niet normaal hoor. Ook dat bleef zo’n 3 a 4 dagen voelbaar. Je bent zooo moe van alles en je wilt zoooo graag slapen, maar helaas een vette β€œring” in je oren ( ook een bijwerking) innige omhelzingen met het toilet en je hart die op een houseparty lijkt te zijn. Onmogelijk om te slapen dus. Er waren nog wel wat dingetjes, maar dit waren de wat meer intense ervaringen of bijwerkingen van de chemo zeg maar…ik was zo moe. Maar slapen ho maar…

Ik denk dat dit wel weer even genoeg is zo… Best een pittige weer toch? Ik vond het wel weer een heftige om te schrijven, maar toch ook wel weer “bevrijdend” en zelfs een beetje lachwekkend soms.

In mijn vervolg blog op deze zal ik het gaan hebben over de bestralingen en inwendige bestralingen.

Dank jullie wel!

Ook nu stel ik jullie commentaren, vragen, adviezen, tips of wat dan ook uiteraard weer op prijs!!!

Bedankt dat jullie de tijd nemen om mijn blogs te lezen. Ik voel me daardoor echt gesteund hierin, hoe pittig het ook is. Dank jullie wel.

“Believe in yourself a little more”

 

2 gedachten over “En toen begonnen de behandelingen…”

  1. Pff wat een verhaal weer Joyce. Ik lees je blogs met open mond, wat veel narigheid. Goed dat je erover schrijft, hoor vaker dat het van je af schrijven kan helpen in de verwerking van dit alles.
    Enorm veel respect voor je & je omgeving; zet m op, ik blijf je volgen!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s