Het behandeltraject…

Verder met het zware “werk”. Dit blog is het vervolg of een van de vervolgen van mijn blog “En toen had ik kanker…” Ik weet niet of ik het vervolg in 1 extra blog krijg of dat het er nog meer worden misschien. But hey..we’ll see. Dus ook hier zal ik er wel weer bij vermelden dat het weer een pittig blog gaat zijn om te lezen en voor mij om te schrijven. Maar wel heel belangrijk voor mij om te doen zodat ik het kan “verplaatsen” in mijn hoofd en ook heel belangrijk ik hoop nog steeds dat ik hier anderen mee kan helpen, al is het maar 1 iemand.

En ik ben heel eerlijk, ik zou best wat hulp kunnen gebruiken met het delen/verspreiden van mijn blog…niet alleen om mijn verhaal te doen voor mezelf, maar vooral ook om mensen te kunnen bereiken die hier misschien iets aan hebben. Dus mochten jullie ideeΓ«n hebben of mij daarbij kunnen helpen…heel graag! Ik zou jullie heel dankbaar zijn πŸ™‚

Ik heb er zelf ook jarenlang moeite mee gehad om erover te praten of over te schrijven en als ik het deed, was het zonder emotie en gevoel. Koud en vreemd niet eigen zeg maar. Maar toch ook niet detached, wat veel mensen dachten, denken en zullen denken…nee dat dus ook niet. Wat ik al zei gewoon “vreemd” En geloof me dat hielp echt niet. Via therapie en praten met vrienden en familie kwam ik steeds een stukje dichterbij dit eigenlijk. Bij het eindelijk echt uitypen en/of opschrijven van alles wat ik in de laatste 10 jaar heb meegemaakt en wat het allemaal met mij heeft gedaan. Zowel lichamelijk als geestelijk. En nu merk ik ook dat ik er de juiste emotie/lading bij voel, zodat ik het kan verplaatsen in mijn hoofd en een beter plekje kan geven. Dit is wat ik nodig had, alleen was het er de tijd nog niet voor. Maar die tijd is het nu wel.

Zomaar ineens kan tijd niet meer aan je zijde staan. Wees dankbaar voor de tijd die je hebt en haal er het maximale uit zolang het kan! beLEEF.
Azez*

Prognose…Na de vervelende ervaringen van de eerste bezoeken aan de gynaecoloog, heb ik in de 2 weken daarna iedere dag nog veel meer onderzoeken scans en afspraken gehad met verschillende artsen waaronder natuurlijk de oncoloog, neuroloog en de radioloog. Hierna werden alle uitkomsten besproken in “mijn” team van artsen” en daarna met mij. Er werd mij ook gevraagd of ik wilde weten wat de prognose was op dat moment. Tja het gaat wel over mijn leven…dus ja ik wilde het wel graag weten. De oncoloog zei gelijk dat er verschillende factoren meetelden bij dit percentage zoals dat ik in fase 3/4 zat , dat de kanker agressief was met uitzaaiingen naar mijn lymfklieren en ook dachten ze dat ik er al vanaf mijn tiener jaren mee liep…”slik” en dat de grootte tumor (in mijn baarmoeder) lastig aan te pakken zou zijn. Dit allemaal meegenomen zei hij: “op dit moment schatten we jou overlevingskansen in op maximaal 30%”.…En toen was het even stil. Tuurlijk komt dat even binnen. Maar gezien ik al vanaf 24 augustus over was gegaan in de “overlevingsmodus” was mijn reactie: “okΓ© dat is niet heel veel. Maar ieder mens is anders, ieder lichaam is anders, iedereen reageert anders op de behandelingen en iedereen staat er geestelijk anders in. Dus in dat opzicht zegt het mij nog niet zoveel. Ik snap dat het voor jullie doktoren wel belangrijk is dit soort statistieken, maar voor mij wat minder” Hij heeft me even met een wat wazige blik aan zitten kijken en zei vervolgens: “Zo bekijken de meeste patiΓ«nten het niet en ik denk zelfs artsen niet. Wel een bijzondere manier van opvatten van toch best slecht nieuws.” Maar goed voor mij was het gewoon zoals ik het zag op dat moment. Ik probeerde het toch zo positief mogelijk te bekijken allemaal. Omdat ik het idee had dat dat beter voor me zou zijn dan opgeven zeg maar. Maar dat is sowieso nooit een optie geweest hoor. Toen niet en nu nog steeds niet ;-))

Geef nooit op!

Plan van aanpak…Nadat alle uitkomsten en de prognose waren besproken werd me uitgelegd wat het plan zou zijn. In eerste instantie wilden ze een operatie uitvoeren om de tumor uit mijn baarmoeder te halen en dan verder te gaan met het behandeltraject. Maar na alle scans en onderzoeken bleek dat opereren geen optie zou zijn, omdat ik dit waarschijnlijk niet zou overleven. Dit omdat de tumor waarschijnlijk al zolang de tijd had gehad om te groeien dat hij min of meer vastzat, zit eigenlijk, aan mijn aorta. Het plan was nu om een combi chemotherapie te starten van 1 volledige dag per week gedurende 4 maanden, daarnaast iedere dag 25 minuten bestraling ook voor 4 maanden en ook wilden ze een, nog in “kinderschoenen” staande, behandeling gaan doen als ik daarmee zou instemmen. Dit eigenlijk omdat de operatie niet mogelijk was. Dit ging om een nieuwe vorm van brachytherapie, inwendige bestraling. Inmiddels is dit een stuk verder gevorderd en wordt het bij verschillende soorten kanker toegepast gezien de resultaten. Ik heb hiermee ingestemd en moest daarvoor ook een speciaal formulier onderteken i.v.m. de risico’s. Maar het zou mogelijk wel het verschil kunnen maken tussen letterlijk leven of dood bij mij…dus ja wat doe je dan. Ik hoefde er niet over na te denken en stemde gelijk in en heb gelijk getekend. Zou jij hiermee instemmen of niet? Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe jullie hierover denken… Maar ze wilden de inwendige bestraling 2 x over 72 uur doen. Gelijk in de 2e week 72 uur en vervolgens in de 4e week 72 uur. Dit hield in dat ik 2x 3 dagen plat moest liggen, niet mocht/kon bewegen en dat ik elk uur van die 72 uur voor 15 minuten bestraald werd inwendig. Daarnaast wilden ze wel eerst nog een operatie uitvoeren om mijn rechter eierstok op te hangen in de hoop dat ik gelijk niet volledig in de overgang terecht zou komen zo jong. Mijn linker eierstok was helaas ook niet meer te redden en mijn rechter gaf alleen nog wel wat hormonen af geen volledige eisprong meer, dus ook geen eitjes meer… Maar daar kom ik weer in een ander blog op terug. Ik denk dat dit wel weer even genoeg is voor nu…

Ik hoop dat het niet te heftig was voor jullie om te lezen. Ik vond het echt pittig om dit te “herleven” op papier zeg maar…maar ik blijf erbij zeggen dat het ondanks dat echt helpt. En ik blijf dus nog steeds hopen dat dat voor jullie/anderen, al is het maar 1 iemand, ook zo is. Ik denk dat ik dit ook gewoon blijf zeggen bij elk blog. Ik hoop dat het “uitzenden” van mijn hoop hierover ook helpt :-))

Ik zou het echt fijn vinden als er mensen zijn die hierop willen reageren. Het maakt niet uit wat…gewoon een reactie, een tip, een vraag…wat dan ook en het mag dus ook geladen zijn met de emotie die je daarbij voelt en kwijt wilt…van liefde en steun tot woede en haat zeg maar…

My story isn’t over yet ;

14 gedachten over “Het behandeltraject…”

  1. Van dichtbij alles meegemaakt, en toch dingen die ik niet wist of…. verdrongen heb, bang voor was en ben, maar geweldig goed om het zo te doen. Ik ben enorm trots op jouw en jullie, want ook Ugur krijgt zijn portie en is voor mij een echte zoon. dikke knuffel (heb geen plaatjes)

    Liked by 1 persoon

    1. Ach lieve papsje. Ook voor jullie kan en is het niet makkelijk. Ook jullie heb ik volgens mij nooit gevraagd hoe jullie je eronder voelen. Ook naar jullie wil ik daar sorry voor zeggen. Ik heb zelf ook nog steeds wel angsten, maar ik weet ook dat ik heel sterk ben en dat ik Ugur en jullie allemaal dichtbij me heb en met jullie steun kan ik alles aan!!! Ik en Ugur zijn zijn ook blij en trots op en met jullie als onze ouders!!! We houden van jullie! Dikke knuffel liefs ❀️❀️❀️

      Like

  2. Het kan voor mij nog steeds als heel oneerlijk voelen. Wij zijn een 2ling, waarom moet jij dit gevecht dan β€œalleen” voeren, waarom kan ik je hier niet bij helpen…Ik weet dat de mensen om je heen alles voor je doen wat ze kunnen, net als ik, maar bij het uiteindelijke gevecht staan wij allemaal aan de zijlijn, toe te kijken hoe jij de strijd aan gaat met alles wat wat deze ziekte betreft op je pad komt. Ik blijf het zeggen lieverd, jij bent een van de krachtigste vrouwen die ik ken, om hoe je deze strijd bent aangegaan en nog steeds strijd tegen alles wat ook nu nog op je pad komt. Je doet het fantastisch en je mag heel erg trots zijn op jezelf!! Ik heb het grootste respect voor je en ben ook heel erg trots op je!! Ik hou van je, met iedere cel in m’n lichaam!! ❀️❀️❀️

    Liked by 1 persoon

    1. Ach lieffie,wat mooi geschreven en verwoord. En ik kan me heel goed voorstellen dat het soms oneerlijk voelt voor jou…πŸ˜• Maar ik had het nooit anders gewild…ik kan het aan en had nooit jou of een van jullie hier doorheen willen zien gaan. Het is goed! En ik word alleen maar sterker. Je bent lief en ik ben ook heeeel trots op jou! Echt! Heb ik ooit wel is aan jou gevraagd hoe jij je hieronder allemaal voelt? Niet echt volgens mij en dat spijt me! Ik ben jou tweeling en moet er andersom niet aan denken, echt niet! Dus ik ben meer trots op jou dan je ooit zult weten. En dankbaar heeeel dankbaar voor alles wat je doet en gedaan hebt, jullie allemaal! Ik hou ook van jou lieffie, meer dan je ooit zult wetenβ€οΈπŸ™πŸ»β€οΈβ€οΈπŸ™πŸ»β€οΈ

      Like

      1. Jij kent mij als geen ander en je weet wat het met me doet. Zo weet ik ook wat het met jou zou doen als het allemaal andersom zou zijn. Ik denk dat je door dit blog te schrijven, je meer mensen helpt dan je weet, al is het alleen maar om jou te begrijpen en inzicht te krijgen in hoe het allemaal voor jou was en is. Je helpt ook mij hiermee, dus een sorry van jou is absoluut niet nodig. Het is goed wat je doet!! ❀️

        Liked by 1 persoon

      2. Dat is ook zo…en daar ben ik me dan ook wel van bewust. Ik hoop dat ik mensen hiermee help…in ieder geval mezelf, maar ik denk/hoop ook anderen. Misschien inderdaad zelfs jullie allemaal een beetje, dat vind ik fijn te horenπŸ™πŸ» Dank je wel lieffie❀️❀️❀️

        Like

  3. Wat moet ik hierop zeggen. Krijg alleen maar kippenvel.
    Zo positief ben je en dat na alle behandelingen en uitslagen. ZΓ³ knap !!
    En dan blijf je ook nog eens een keer zo’n lieverd. 🀩
    Wens jou héél veel kracht toe en natuurlijk het allerbeste toe. Dat verdien jij. Liefs xxxx

    Liked by 1 persoon

    1. Wat lief, dank je wel. Een tijdje ging het wat lastiger om positief te zijn en blijven, maar ben weer op de goede weg gelukkigπŸ˜ŠπŸ™πŸ»β€οΈ

      Like

  4. Het verhaal via je ouders gevolgd, van ver maar het voelde altijd als dichtbij. en nog met elke update blijft het voelen als dichtbij. en dan deze blogs, ineens komt het binnen; niet het verhaal van hun maar rechtstreeks van jou…… even stil. Respect en bewondering voor je woorden, je nuchterheid en je kracht om het te (her)voelen en een plekje te geven! xxx

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s