En toen had ik kanker…

Ik wil graag even beginnen met, nogmaals, waarom ik deze heftige periodes uit mijn leven met jullie deel. Het belangrijkste is wel…dat het mij helpt met de verwerking van de afgelopen 10 jaar. Maar ik hoop ook echt dat ik, al is het maar 1 iemand, hiermee help/kan helpen. Wat mezelf betreft gelukkig heb ik echt wel e.e.a. al verwerkt in de afgelopen jaren, maar er zijn ook dingen die ik deels of niet verwerkt heb. Ook loop ik soms nog tegen nieuwe dingen aan. Maar dit komt ook omdat ik nog steeds onder behandeling ben voor een aantal complicaties en gevolgen van de kanker. Maar ik ben hard met en aan mezelf aan het werk op veel verschillende manieren. En hierover schrijven is er zeker een van… Maar ik ben niet de makkelijkste om mee te werken heb ik wel gemerkt…:-) Eigenwijs, tegendraads en ga zo maar door. “Wat IK??? Nee joh ik ben zo makkelijk.” Ik hoor het mezelf zeggen…hahaha. Nee hoor, ik weet dat ik ook een gebruiksaanwijzing heb. En tuurlijk word ik daar zelf ook af en toe mee geconfronteerd. Zeker nu ik bezig ben om allerlei kronkels in mijn hoofd te fixen. Maar ik doe mijn best en dat is volgens mij het belangrijkste toch?!

Even tussendoor, want deze is en blijft (helaas) nog steeds van toepassing. Onderstaande quote is en blijft wel erg krachtig voor mij en daarbij de waarheid. Helaas heb ook ik op vervelende manieren kennis gemaakt met de lelijkheid van de mens. Het is echt verbazingwekkend hoe mensen tegen je kunnen doen en wat ze tegen je kunnen en durven te zeggen. En het ergste is nog wel als ze het niet in je gezicht durven zeggen, maar je hoort het via via omdat het achter je rug om is gezegd…bah!

“Before you start to judge me, step into my shoes and walk the life I’m living and have been living and if you get as far as I am now, maybe just maybe you will see how strong I really am, instead of judging the path I walk and saying you would walk a better path” Azez* #dontjudgewhatyoudontknow

Levensbedreigende gezondheidsproblemen en de Vooruitzichten… Inmiddels weet ik dus dat ik kanker heb in stage 3/4 . Baarmoederhalskanker met uitzaaiingen in mijn lymfklieren en dat ze in het Hofpoort (zoals het ziekenhuis in Woerden toen heette) niks voor mij konden doen. Tuurlijk is dat schrikken. Maar ik denk dat bij de “vechtmodus” gelijk werd ingeschakeld en ik niet bezig wilde zijn met: “wat als…” Mijn dossier zou worden opgestuurd naar het UMC Utrecht en ik zou opgeroepen worden om daar alles verder te bespreken.

De week erop werd ik opgeroepen voor het eerste gesprek met de gynaecoloog, oncoloog en radioloog. Mijn ouders en tweelingzusje gingen met me mee. Het was een extreem lange dag met veel te veel informatie. Ik bedoel “hoeveel informatie kun je in je opnemen als het over een onderwerp als kanker gaat….?” Snap je. Gelukkig waren dus mijn ouders en tweelingzusje erbij om ook het een en ander in zich op te kunnen nemen. Het laatste bezoek van die dag was aan de gynaecoloog. Dit was het meest vervelende en nare bezoek van die dag. Het moment dat we gingen zitten ging mijn nekhaar al overeind staan. Wat een nare kerel om te zien…gewoon zijn hele overkomen. Dat zal ik echt nooit vergeten. Hij wilde aan het einde van het gesprek nog even een inwendig onderzoek doen. “Serieus viespeuk???”…dacht ik. Want dat was hoe hij op mij overkwam…een oude viespeuk met zijn vieze snorretje. En nog steeds als ik eraan terug denk, gatver! Maar ik wilde ook niet dat een vreemde kerel “daar” even zou gaan kijken. Ik moet me gewoon voorbereiden op dat soort onderzoeken. Dat is toch normaal of niet? Ik neem aan dat een aantal van jullie ook wel eens een inwendig onderzoek of iets dergelijks hebben gehad toch? Is dat iets wat jullie gewoon kunnen of moeten jullie je ook voorbereiden? En daarmee bedoel ik natuurlijk mentaal. Ik heb en had daar altijd moeite mee. Mijn ouders waren uiteraard bang en wilden graag dat ik het inwendige onderzoek wel zou doen zodat ze gelijk verder konden met het “wat nu…” gedeelte zeg maar. En dat begrijp ik achteraf natuurlijk echt wel. Maar helaas is dit uiteindelijk uitgelopen op een ruzie tussen mijn ouders en mij. Ik was verschrikkelijk boos en wilde dat onderzoek absoluut NIET. En ben weggelopen uit de spreekkamer. Er is toen een vervolg afspraak gemaakt voor dat inwendige onderzoek voor de week erop. Zodat ik me daar mentaal een beetje op kon voorbereiden. De rit naar huis was vooral stil in eerste instantie. Maar het laatste stukje naar het huis van mijn ouders, waar mijn auto stond, werd er weer ruzie gemaakt. Ik ben,eenmaal daar aangekomen, boos uitgestapt, in mijn eigen auto gestapt en letterlijk met gillende banden weg geracet. Ik was KLAAR met die dag.

De dag van het inwendige onderzoek… Een week later was het zover ik moest terug naar de gynaecoloog in het UMC voor het inwendige onderzoek. Alsnog wilde ik het eigenlijk helemaal niet, maar het was in ieder geval geen “verassing” meer zoals de week ervoor. Maar ik had alsnog geen idee hoe ik me hier op voor moest bereiden. Maar goed, ik had wel besloten om dit keer alleen te gaan. Was dit slim…achteraf misschien niet zo, maar ik heb gedaan wat voor mij het beste leek op dat moment. En dat was alleen gaan. Vooraf nog een kort gesprekje gehad en daarna “de hell”…het inwendige onderzoek. Ik voelde me TOTAAL niet op mijn gemak. Het zijn toch je intieme zones waar hij het onderzoek gaat doen. In de eerste plaats was het onderzoek erg pijnlijk en had ik geen idee wat hij aan het doen was, wel had ik na een minuut of 15 het idee dat hij wel erg lang “bezig” was…maar ja weet ik veel dit was voor mij ook de eerste keer zo uitgebreid. Toch toen ik naar huis reed voelde ik me “vies” en onzedelijk bestast….het voelde ECHT niet goed. Ik was zo van slag dat ik op de terugweg mijn ooh zo geliefde paarse VW Polo, waar ik extreem zuinig op was, bij de stoplichten tegen de trekhaak van een Audi Q7 zette :-(( Maar dit was wel een teken voor mij… Dit NOOIT meer! Dus ik besloot de volgende dag contact op te nemen met het UMC om mijn verhaal te doen en om een andere gynaecoloog te vragen. Ze vonden het heel erg om te horen hoe ik alles van de dag ervoor ervaren had en dat ik ook een ongelukje had gehad. Uiteraard kon ik naar een andere gynaecoloog. Maar gezien ik geen direct bewijs had en ik ook niet precies wist of het nou wel of niet zo was, vond ik het lastig om er een zaak van te maken. Buiten dat ik had wel wat anders aan mijn hoofd en kon mijn energie wel beter gebruiken. Na mijn eerste bezoek met inwendig onderzoek bij de nieuwe gynaecoloog wist ik het zeker…de vorige gynaecoloog is inderdaad veel te lang bezig geweest en heeft “dingen” lopen doen die niet door de beugel konden. Gezien een dergelijk onderzoek maar zo’n 5 a 10 minuten hoort te duren en daarbij vertelde de nieuwe gynaecoloog stap voor stap wat hij deed. Maar inmiddels werkte deze gynaecoloog nog maar heel weinig en uiteindelijk is hij “weggegaan” (gestuurd dus). Ik had er misschien een echte zaak van moeten maken, maar je zult begrijpen dat ik dat er niet ook nog bij wilde…

Dit was dus waar het hele traject in 2009 mee begon. Ik ga in mijn volgende blog weer verder in op de behandelingen, operaties, dingen die goed gingen en dingen die minder goed gingen. Ik denk dat het erg veel wordt om dat allemaal in 1 blog te schrijven. En in meerdere delen leest misschien ook wat makkelijker πŸ™‚

Ik blijf het er wel bij zeggen…ik kan me voorstellen dat dit zwaar, lastig of confronterend is om te lezen. Maar het helpt mij enorm om het van me af te pennen…typen dus. En daarbij hoop ik echt van harte dat ik er iemand anders mee kan helpen.

Voel je alsjeblieft vrij om te reageren, vragen te stellen, tips te geven of wat je dan ook maar kwijt wil. Dat zou ik eigenlijk wel heel fijn vinden ;-))

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s