“Het leven is hard, maar jij ook schat”

Om maar met de deur in huis te vallen…het leven is hard. En ik denk dat ik dan niemand iets nieuws vertel toch?! Het leven van de een zal makkelijker zijn dan van de ander…maar ik denk dat iedereen zijn “fair share of shit” wel krijgt en zo niet dan moet je mega happy zijn volgens mij…whaha. Of toch niet?…want dan weet je waarschijnlijk het verschil niet eens tussen gelukkig zijn en een van de andere wat “negatievere” emoties. Al is dat natuurlijk hoe je het bekijkt… emotie zelf kan negatief zijn, maar er kan misschien wel iets positiefs uit voortkomen… Hmmm en zo kom je misschien weer op onderwerp voor een ander blog…;-)

Iets meer over “ik”…

Hoi, mijn echte naam is Joyce ik ben inmiddels 39 jaar, al voel ik me soms 80 soms 18 en soms 5 maar ook dat zal wel herkenbaar zijn. Ik ben geboren en getogen in de Achterhoek. Geboren in Winterswijk en opgegroeid in Aalten tot mijn 14e om precies te zijn. Vanwege mijn vaders werk moesten wij verhuizen naar het Groene Hart. In dit geval Woerden. In eerste instantie hebben we een aantal maanden in Linschoten gewoond omdat dat zo uitkwam. Maar dat bleek toch niet handig voor mijn pa i.v.m. het verkeer en dergelijke. Dus we zijn na een maand of 10 naar Woerden verhuisd. En daar woon ik nu nog steeds en ook de rest van de familie. En wie zijn dat?…nou dat zijn mijn ouders, mijn tweelingzus(je) en mijn oudere zus, en dat scheelt maar 3 jaar hoor ;-)) Met aanhang zijn we nu met z’n zevenen. We zien mekaar regelmatig, maar lopen niet de deur bij mekaar plat. Maar het is altijd warm, fijn, gezellig en bijzonder als we samenzijn. En dat is het volgens mij…”it’s all about that warm and fuzzy feeling”…

Gezondheidsproblemen… Het vreemde was dat wij allemaal, vooral mijn moeder, tweelingzus en ik wat meer gezondheidsprobleempjes kregen de eerste jaren mag ik wel zeggen…nadat wij uit de Achterhoek waren vertrokken. Mijn moeder was eigenlijk bijna het hele jaar door verkouden. De theedoeken waren niet aan te slepen…haha. En bij mijn tweelingzus en bij mij begonnen de voor- en bijholte ontstekingen op te spelen. En ook steeds vaker blaasontsteking. Een van mijn extra opa’s (ja ik was gezegend met 2 extra opa’s ;-)) was een hele goede magnetiseur en heeft aardstralen en wateroren opgespoord in ons huis in Linschoten zodat we in ieder geval ons bed beter neer konden zetten zodat de klachten hopelijk wat zouden verminderen. Het ging niet over, maar er zat daarna zeker verbetering in. In ieder geval de tijd die we in Linschoten zaten. Wat bij mij ook een probleem begon te worden daar in Linschoten is dat naast die “geweldige” maandelijkse periode ik er ook standaard iedere maand blaasontsteking bij kreeg. Dus weinig slapen en veel naar de wc. Ook toen we naar Woerden verhuisden bleef dit aanhouden eigenlijk. Ook was mijn cyclus heel erg onregelmatig en erg heftig. De huisarts waar wij toen bijzaten was een verschrikkelijke huisarts. Je moest half dood zijn wilde zij iets voor je doen. Ik ben daar tig keer geweest met blaasontstekingen en andere klachten in mijn onderbuik, maar “ik moest maar 2 aspirientjes nemen en dan zou het wel weer overgaan”. Serieus, dit heb ik zo vaak gehoord dat het echt mijn neus uitkwam. Ik wilde op een gegeven moment ook niet meer naar de huisarts omdat ik toch wel wist wat ze weer zou zeggen. En inderdaad ieder keer als ik toch maar wel weer ging omdat ik het niet uithield met de pijn en klachten…het zelfde verhaal…ughhh. Nooit doorverwezen of verder onderzoek want: “ik was nog jong…wat kon er nou aan de hand zijn”?!!

Meer gezondheidsproblemen… Uiteindelijk heeft dit niet verder onderzoeken en/of doorverwijzen ertoe geleid dat ik een fikse nierbekkenontsteking kreeg met hoge koorts met ijlen en al. Mijn moeder en mijn oudste zus hebben mij toen naar de huisartsenpost gebracht en zij hebben mij gelijk doorgestuurd naar de eerste hulp omdat mijn temperatuur 40,5 graden was. Hier moest ik urine afgeven wat eerder leek op een aardbeiendrankje zo rood en ik kreeg een cocktail van meerdere medicijnen. Ik was al aan het ijlen door de koorts, maar dit maakte het nog erger… Ik weet hier niet heel veel meer van maar wat ik nog wel weet is dat ik de grootste lol had over de korte lamellen die daar hingen in de kamer. Na enige tijd ben ik hier weer overheen gekomen, maar helaas enige tijd later begon hetzelfde gezeik weer…ik zat weer te wiegen in bed en ging kapot van de pijn. Dit keer ging mijn paps mee naar de huisartsen post.En dan moet je weten dat hij een echte “held” is en daar HELEMAAL niet van houd en dat heel moeilijk vind…ach gossie. Deze keer was het wel bij andere artsen…deze hebben mij wat medicijnen voorgeschreven en naar huis gestuurd. Die werkte voor een dag ongeveer. De avond erop had ik met bij mijn oudste zus afgesproken om film te kijken. We zaten nog niet lang te kijken en ja hoor…fucking pijn weer, weer die fucking pijn. Wederom met mijn mams en mijn oudste zus naar de huisartsen post…en eigenlijk hetzelfde verhaal als de 1e keer. Hoge koorts bloed in de urine…jawel weer een nierbekkenontsteking. Na opnieuw behandeld te zijn en medicatie er weer bovenop gekrabbeld. Best heftig om als tiener en jonge twintiger mee te maken kan ik je vertellen. Maar ook hierover was de huisarts nogal luchtig en dat bleef zo. Echt wat een verschrikkelijk mens…als ik terug denk krijg ik er gewoon weer een naar gevoel bij…bah. En dan moet het ergste nog komen…

Nog meer gezondheidsproblemen... De blaasontstekingen bleven in de jaren daarna ook regelmatig terug komen. Ook bleef mijn maandelijkse periode onregelmatig en heftig. Mijn periode kon zomaar ruim 2 weken duren en dan weer een weekje ofzo niet en dan begon het weer. Ook erg heftig qua hoeveelheid zeg maar… Ook hiermee ben ik nog een paar keer terug geweest naar de huisarts tegen beter weten in. Ze heeft me dus eigenlijk nooit doorgestuurd of beter onderzocht voor geen van de klachten waarmee ik bij haar geweest ben vanaf mijn 15e. Lekkere huisarts niet?! :-(( Uiteindelijk toen andere huisartsen weer nieuwe patiΓ«nten aannamen, ja want dat was ook een probleem een patiΓ«ntenstop overal voor een best lange tijd, overgestapt naar een andere huisarts. Ik was toen in middels 28. En nog steeds last van vervelende en wat vage klachten. Ook was ik erg vermoeid iets wat niks voor mij was eigenlijk. Ondanks dat ik dus slechte ervaringen had met mijn oude huisarts en ik hierdoor ook een beetje huiverig was voor de nieuwe ben ik uiteindelijk toch maar naar de nieuwe huisarts gegaan met mijn huidige klachten en daarbij ook verteld wat er in het verleden allemaal speelde. Ze schrok hier behoorlijk van en ondernam eigenlijk gelijk actie. Ik moest gelijk bloed laten prikken en ze wilde gelijk ook maar een uitstrijkje doen. En toen begon de heftigste periode van mijn leven…

De zwaarste gezondheidsproblemen… Het bloedonderzoek gaf enigszins afwijkende waarden aan van hoe het zou moeten zijn. Aan het einde van die week kreeg ik ook de uitslag van het uitstrijkje en dit was niet helemaal zoals het hoorde het was pap3a. Dat houd dus in dat er afwijkende cellen waren, maar dit zegt nog niks. Toch wilde ze dat ik naar de gynaecoloog in het ziekenhuis (toen nog Zuwe Hofpoort Ziekenhuis in Woerden) zou gaan voor verder onderzoek gezien mijn verleden, alle huidige klachten en het wat afwijkende bloedplaatje. In het ziekenhuis werd opnieuw een uitstrijkje gedaan. Na een paar dagen kreeg ik de uitslag…pap4. Sterker afwijkende cellen dan bij pap3a. De gynaecoloog wilde dus verder onderzoek doen en legde uit dat hij een lisexcisie wilde inplannen. Dit is het wegnemen van een stukje weefsel van de baarmoederhals om verder te onderzoeken. Alleen wilde hij iets meer wegnemen en hoopte hij dat het hiermee opgelost zou zijn. Dit werd operatief gedaan op donderdag 13 augustus 2009. Ik mocht de volgende ochtend naar huis. Het weefsel dat ze hadden weggehaald van mijn baarmoeder werd opgestuurd naar het lab en het zou 3 weken duren voordat ik de uitslag zou krijgen. Als ik eerder gebeld zou worden zou het mogelijk niet goed kunnen zijn…maar daar ging de gynaecoloog niet vanuit gezien ik vrij gezond leefde en nog jong was. En eerlijk ondanks alle klachten en wat mindere uitslagen dacht ik ook: “niks aan de hand, ze hebben het nu weggehaald en klaar” Maar op maandag 24 augustus 2009 werd ik rond een uur of 10:00 gebeld door de gynaecoloog of ik naar het ziekenhuis kon komen om de uitslag door te nemen van het weefsel dat was onderzocht. Dit was dus maar zo’n 10 dagen later i.p.v. 21 dagen. En ondanks dat ik het eigenlijk wel wist…ging ik er alleen heen. Het moment dat ik werd binnen geroepen en het gezicht van de gynaecoloog zag wist ik genoeg..ik dacht gelijk: “het is foute boel” Hij zei tegen me:”ga zitten..ben je alleen??” Ik zag de vraagtekens boven zijn hoofd. “Ik ben alleen gekomen inderdaad, maar het is goed hoor” Hij zegt: “okΓ©, ik zal maar meteen met het slechte nieuws komen….Je hebt kanker, baarmoederhalskanker. En wat ik je daarbij moet zeggen is dat je al in Stage 3/4 zit en wij helaas niks voor je kunnen doen hier.” Ik: “ooow okay en nu dan?” Ik had op dat moment geloof ik geen enkele emotie…ik was gewoon rustig. Hij zei me dat ze mijn dossier naar het UMC in Utrecht zouden sturen in de hoop dat ze hier iets voor mij zouden kunnen doen. Ik zou diezelfde week opgeroepen worden door het UMC om te kijken of en wat ze zouden kunnen doen na nog veel meer aanvullende onderzoeken…

Ik heb mijn familie gevraagd om die avond rond 19:00 bij mijn ouders thuis te zijn. Ik heb ze toen verteld dat ik kanker had en dat alles vrij onzeker was. Mijn familie was kapot…erg verdrietig en sprakeloos. Wat wel logisch is natuurlijk. Ikzelf had nog steeds niet gehuild of iets, was er nog steeds vrij rustig onder. Maar dit was de dag, maandag 24 augustus 2009, dat mijn leven voorgoed veranderde….Ik had kanker.

Nu ik dit geschreven heb en het terug lees vind ik het veel…maar ik weet ook dat dit nog lang niet alles is. Sterker nog het ergste moet nog beginnen… Maar het belangrijkste ik ben er nog gelukkig πŸ˜‰

In een volgend blog ga ik meer met jullie delen over de kanker zelf, de behandelingen, operaties, wat er allemaal is mis gegaan, wat er goed gegaan is natuurlijk, wat me is afgenomen en wat de nasleep was en is zowel lichamelijk als geestelijk.

Lieve mensen, als jullie willen reageren mag dat altijd natuurlijk. Graag zelfs. Ik zou ook willen vragen of jullie je verhaal willen delen met mij en misschien iedereen hier (als jullie dat kunnen en willen natuurlijk). Ik denk ook dat het erg goed is om van je af te schrijven. Voor jezelf of gedeeld met anderen…op welke manier dan ook. Dat maakt niet uit. Doe wat voor jou goed voelt.

Ik wil jullie bedanken voor het lezen van mijn blogs en jullie steun. Laat een berichtje achter, dat zou ik fijn vinden…

Alle liefs Azez *

2 gedachten over ““Het leven is hard, maar jij ook schat””

  1. Je bent de sterkste vrouw/mens die ik ooit heb gekend… Veel mensen begrijpen niet eens 1% van wat het betekent om die woorden te horen β€œwe kunnen niks voor je doen”, ook ik niet, maar ik kan het me enigzins iets bij voorstellen…

    Ik wil tegen je zeggen dat ik ontzettend trots op je bent, hoe je in het leven staat en ondanks alle moelijkheden en problemen je toch doorheen weet te vechten… Ik heb daar ongelofelijk RESPECT voor.

    Ik hou van je, voor altijd! ❀

    Liked by 1 persoon

    1. Dank je wel lieve schat. En geloof me dat weet ik en voel ik. Zonder jou zou het een stuk moeilijker zijn. Thanks for being here for meπŸ€πŸ™πŸ»πŸ€

      Ik hou ook 4-ever van jou❀️❀️❀️

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s